Honden.... al zijn ze de mooiste,liefste en hulpvaardigste maatjes van de wereld,er is altijd wel iets waar wat je minder blij mee bent. Soms is het iets onbenulligs, en soms gewoon iets lastigs. Zo hebben wij een echte jacht-Aus al vanaf ze een maand of 4 is! En dat beperkte zich niet tot wild, maar gold voor alles wat bewoog, verzin het... ze ging er achter aan! De mechanische 'buit' was iets waar we het eerst grip op kregen, dat scheelde al een hoop stress! Maar om ook grip te krijgen op de rest was nog niet zo simpel! In het voorjaar ben ik haar zelfs een paar keer echt kwijt geweest in open veld! bijv: Een eend vliegt op uit de sloot en gaat laagvliegend luidkwakend de wereld uit..... Je weet dat er wegen zijn, en een kanaal met hoge kanten en je ziet je hondje precies die kant op aan de horizon verdwijnen. Lekke hartklep, schorre keel en een zinkend gevoel van onmacht..... Alaska is snel, ze accelereert van 0 tot 100km/uur in 0,2 seconden, en eenmaal op snelheid was er niets meer wat haar stopte! Als je daar dan een kwartiertje stond te turen in de richting waarin ze verdwenen was ,en zag je eindelijk madam in een soepel galopje in de verte langs een zijweg aankomen...pfffffffff!
Het eerst kregen we het voor elkaar dat met dichte hekken en sloten ertussen er een rem op kwam.Dan had je na je : NEEE kom hier, precies de tijd om bij haar aarzeling: Jaaaaaaaaaa, goed zooooo kòm!!!te piepen, en dat ging werken! Hoge stem,en natuurlijk dat koekje er achteraan ging eindelijk werken door dat onderdeel van een seconde van haar aarzeling! OK, ze loopt nog steeds constant de omgeving te scannen, andere honden lopen de luchtjes af maar daar heeft zij eigenlijk geen tijd voor,tenzij het een spoor betreft van iets wat ik al uit een ooghoek in de verte had zien oversteken ;-). Maar ze heeft een rem gekregen, en als wij het nu maar eerder zien als zij........
Vanmiddag was ik met de honden onderweg, en ik kon zomaar even pauzeren om een zilverreiger te bewonderen die spierwit stond te wezen in een vlakbij slootje (Nee hierblijven.... goedzooooooo!) En eenmaal weer onderweg passeerden we een kaal maisland met een brede dam naar de weg ,zonder hek! Ik zag Alaska met een schok blijven staan, maar zag zo snel niets,kleine misrekening er stond een fazantenhaan! Alaska knalt weg, fazant met een hoop lawaai op de wieken(en die vliegen ook nog eens leuk laag!) Eigenlijk tegen beter weten in brul ik NEEE kom terug!!!En ze stopt!! èn komt terug!! Sjonge zeg dat is een mijlpaal!! Ik was zo blij en trots op haar,hoop gejuich van mijn kant, en een jackpot aan koekjes! Alaska met een blij hoofd kontwiebelend naast me.Het is zo'n lekker ding, we komen er wel! Nu weet ik het zeker! De grijns is nog steeds op m'n gezicht!
Ons blik op de weg wordt ont-ijsd !;-)
Naar het bos met de hondjes.
Geisli gaat er altijd bij zitten als hij op je wacht.
OK, iedeeen wilde een witte Kerst, dit is um dan!(voor het 2e jaar achter elkaar).Ik weet het nu wel weer voor het komende decenium. Warm water graag!
Justin vindt het hélemaal niks en laat dat merken ook!
Alaska is de enige die altijd wel geinteresseerd 'leuk' wil kijken.Onze miss blue-eyes!
En Geisli doet zijn oren meteen in standje Bloedhond: ahhh wrom moet ik blijven zitten...
Maar hij heeft ook best mooie ogen ons bijna 8mnd oude ventje!(vinden wij!) :-) Zelfs met flits.
Duo Penotti! ;-)
Als Geisli dan een beetje in de boony gaat liggen rollen, is Alaska er ntuurlijk ook meteen bij om samen te gekken! Vervelen doen ze zich denk ik nooit (en wij dus ook niet ;-))
Binnen is de stemming in iedergeval tamelijk vredig en relaxed! :-)
Maf genoeg zijn beide Aussies achter me gekropen, dat gefluit en Justin's commentaar vinden ze helemaal niks.Onze helden! ;-) En Colin..... die slaapt door!
Hier is het album met alle fotos van vanochtend.
De andere fotos staan in een album: klik HIER
En dan ineens is het weer over en komt er zelfs een zonnetje door!
Flóki was mee, en het leek ons leuk om de Aussies samen op de kiek te zetten.Ze hebben nml 1 gemeenschappelijke faktor: onze Fellow! 
Flóki is Fellow's dochter en Geisli en Alaska zijn resp zijn neefje en nichtje! 
De fotos zijn niet geweldig, maar toch wel leuk zo samen! 
Flóki: 6,5 jaar,Geisli bijna 8mnd en Alaska 1,5 jaar
Vanmiddag was ik met de honden onderweg, en ik kon zomaar even pauzeren om een zilverreiger te bewonderen die spierwit stond te wezen in een vlakbij slootje (Nee hierblijven.... goedzooooooo!) En eenmaal weer onderweg passeerden we een kaal maisland met een brede dam naar de weg ,zonder hek! Ik zag Alaska met een schok blijven staan, maar zag zo snel niets,kleine misrekening er stond een fazantenhaan! Alaska knalt weg, fazant met een hoop lawaai op de wieken(en die vliegen ook nog eens leuk laag!) Eigenlijk tegen beter weten in brul ik NEEE kom terug!!!En ze stopt!! èn komt terug!! Sjonge zeg dat is een mijlpaal!! Ik was zo blij en trots op haar,hoop gejuich van mijn kant, en een jackpot aan koekjes! Alaska met een blij hoofd kontwiebelend naast me.Het is zo'n lekker ding, we komen er wel! Nu weet ik het zeker! De grijns is nog steeds op m'n gezicht!
Kort filmpje Paardjes loslaten in de wei(ze zijn er zo ;-))
En een klein filmpje koekjes zoeken onder de kerstboom!
De hondjes genieten altijd,maakt ze niks uit wat voor weer het is!
(de foto wordt groot met aanklikken)
Alaska en Geisli gaan meteen weer aan het stoeien samen 
Colin en Justin vinden het een smak belangrijker om hun terrein goed te checken of alles nog in orde is. 
þrúður staat uiteraard meteen met haar neus vooraan om te zien wat we komen doen. 
Urta eet gewoon door ;-) 
vers gras uit de koelkast der natuur smaakt het beste!
Orry kijkt ook eens onder zijn lange kuif vandaan naar de drukte: kom je doen?? 
Ze hebben duidelijk nog helemaal geen behoefte aan hun hooi,het gras onder de sneeuw smaakt beter.Maar goed,het ligt er! Vanavond zal het wel op zijn als ze in de paddock gaan en hun gewone hooi-avondmaaltijd krijgen.
